ПОСТОЈАТ ЛИ КРИТЕРИУМИ?

Навистина не знам дали треба, ама понекогаш се прашувам што и кој ќе бев јас, ако не сум овој кој што сум. Дали би можел да бидам како и останатите мажи: да гледам фудбал, да пијам пиво, да ждригам каде стигнам и да си ги драпам јајцата на среде улица? Или уште пострашно дали би можел да имам девиза дека природниот мирис на машкото тело е доказ за машкост, па затоа не се потребни парфеми?

Некако ми се чини дека во текот на моето тресетгодишно постоење сум успеал да оформам сопствени критериуми, според кои се раководам низ животот. Единствен проблем претставува нивното усогласување со критериумите на другите. Со оние со кои поголем дел од критериумите ни се поклопуваат стануваме пријатели. Но, што станува со останатите? Дали важи правилото: ако не си со мене, значи си против мене? Дали ако со некого немаме исти критериуми значи дека сме непријатели?

Пред извесно време, всушност постојано, се зборува за турбофолкот. Тоа е нешто што не се вклопува во моите критериуми. Но, дали би можел да ги осудувам луѓето што ја сакаат таа музика? Дали тие истото би го рекле за музиката што јас сакам да ја слушам? Многумина велат дека луѓето треба да се едуцираат. Секако, но само ако тоа го сакаат. Можеш во законот на напишеш дека основното училиште е задолжително, ама и да го завршиш не значи дека ќе се описмениш. А, да не зборуваме за фактот дека забранетото овошје е најслатко.

Впрочем, дали се критериумите наметнати од една група луѓе, сметајќи дека тоа што тие го сакаат е добро и треба да го сакаат и останатите? Дали сум јас редок сеЉак зашто сметам дека филмовите на Милчо Манчевски не чинат? Мојот блог пријател Дуле еднаш се посомнева во онаа „за вкусовите не се спори„, ама мене ми се чини дека таа изрека држи.

Познавам човек, кој е навистина извонреден музичар, виртуоз, професор, човек кој во моментов се наоѓа на заслужена функција. Токму тој човек ужива во звуците на песните на Цеца. Трбеа ли да го осудувам зашто му се допаѓа? Дали критериумите се менуваат и дали Евгениј Онегин, неговиот татко Пушкин и Есенин, на чија поезија се сечат вени небаре е тоа навистина Црниот човек, немаат фелери во своите критериуми? Зошто „Нинанајна„ е поиздржана од „Моја штикла„? Треба ли да ги осудуваме оние што го сакаат турбофолкот, ниските страсти, шпанските серии, кога ние самите подлежиме на скриени ниски страсти, правиме драми од сопствените животи и додека сме во такси, принудно, ги слушаме Цеца и сличните на неа? Постојат ли критериуми?