ПАЃАЊЕТО НА ШУХОВСКАТА КУЛА

Веќе два дена домашниот телефон не ѕвони. Всушност тој е способен да ѕвони, ама никој не сака да го провери тоа. Небаре не сум дома! Мрзеливо станувам, со мисла да се напијам некаква течност што ми останала во фрижидерот. Со десната нога се спрепнувам од продолжниот кабел во кој се вклучени лаптопот, калориферот и полначот за мобилен.
- Кој те стави тука, да го ебам у уста!

Во следниот чекор фрлам поглед на креветот. Ти’бам мизеријата – кај што спијам, таму гости чекам. На црната прекривка го здогледува „Книжевен контекст„ од 2007. Лорета има добар есеј – интересен и на место. Во ходникот забележувам како сум расфрлил книги, кои сум ги вадел од чантата пред да заминам на работа. Огледало. Ух, треба да се избричам, косата ми е мрсна, а не ќе биде лошо и со нешто да го освежам лицето. Чекорејќи низ дупките од патосот во кујната го отворам фризжидерот, земам Кока-кола и налевам во зеланата чаша од плексиглас. Затворајќи го фрижидерот погледот ми запира на Шуховската кула. Веќе ги запалиле светилките. Тоа ми се единствените ѕвезди на безѕвездното московско небо. Кулата стои горделиво и небаре ми се спротиставува. Ме гледа таа, ја гледам и јас. И таа ме гледа. И јас ја гледам. Боже, кој ли попрв ќе се урне – јас или таа?

ЦРВЕНКАПА

Си било еднаш едно девојче, убаво и мило како што само можете да замислите. Ја викале Црвенкапа зашто постојано носела црвена капа што и ја исплела баба и.
Црвенкапа живеела со своите родители во една куќа покрај големата шума, а на другиот крај, во една куќа живеела нејзината баба. Бабата на Црвенкапа била мошне позната дама. Таа го водела околниот бордел. Кога мајката на Црвенкапа имала 16 години случајно забременила од чуварот на борделот, па тие морале да се земат и да се преселат, за да може детето да има мирно и спокојно детство.
Еден ден мајката ја испратила Црвенкапа да и однесе ручек на баба си, која била болна. Останатите работнички во борделот немале многу време да и посветат на бабата, оти имале многу муштерии. Кога мајката ја испраќала ја предупредила да побрза и да не се оддалечува од патот. Црвенкапа не се плашела и по пат застанала да набере малку цвеќе за баба си. Не ни забележала дека од зад дрвото ја надгледуваат две големи очи. Тоа бил страшниот манијак, кој постојано дркал во грмушите. Тој и пришол на Црвенкапа и ја запрашал:
- Што правиш, девојче?
- Берам цвеќе за мојата болна баба - одговорила Црвенкапа.
- Како ќе влезеш кај неа ако е болна? - ја прашал итриот манијак.
- Па, ќе тропнам трипати на вратата и таа ќе знае дека сум јас, па ќе испрати некоја од работничките, која во моментот нема работа, да ми отвори! - му одговорила Црвенкапа.
Манијакот ја поздравил и по најкраткиот пат отрчал до куќата на бабата. Кога стасал манијакот тропнал трипати и кога бабата прашала кој е, тој со изменет глас и одговорил:
- Јас сум, Црвенкапа!
Бабата испратила една работничка да ја отвори вратата.
Манијакот влегол во собата на бабата и веднаш скокнал и почнал да ја ебе. Откако ја изебал, ја облекол нејзината ноќница, ја ставил капата и очилата, па легнал во креветот.
Така преправен ја чекал Црвенкапа, мислејќи дека таа сигурно нема да го препознае.
Кога Црвенкапа стасала до куќата на баба си и тропнала трипати на вратата, манијакот, имитирајќи го бабиниот глас ја повикал да влезе. Црвенкапа била изненадена од изгледот на баба си, па ја запрашала:
- Бабо, бабо, зошто имаш толку долги раце?
- За поубаво да те гушнам, дете мое!
- Зошто ти се толку големи очите?
- За подобро да те видам.
- Бабо, бабо, а зошто имаш толку голем јазик?
- За полесно да те излижам - за'ржал манијакот и почнал да ја ебе Црвенкапа. Откако свршил, ја заклал и ја проголтал.
Животните од шумата кои и биле пријатели на Црвенкапа му кажале на локалниот макро што се случило. Тој, пак, зел една секира и веднаш тргнал кон куќата на бабата и кога влегол го затекнал манијакот како спие. Замавнал со секирата, а од стомакот излегле бабата и Црвенкапа, живи и здрави.Така завршил манијакот, а бабата, Црвенкапа и макрото слатко си го изеле ручкот што го подготвила мајката на Црвенкапа.

ТРАКТАТ ЗА ТОА КАКО ОД ПЕВАЉКА СЕ СТАНУВА БЛОГЕР

Таа веќе подолго време ја следеше сцената на новокомпонирана и турбофолк музика. Секогаш им се беше восхитувала на силиконизираните цицлести пејачки, со полни куропушачки усни, од кои излегуваше топол воздух. И така таа реши да стане пејачка. Отиде со мажа си во Шутка, си подзакупи неколку миничи, маички на бретелки, златни ременчиња, нешто бижутерија, танги од црна до бела и неколку пара штикли ала Пигал, ама во кинеско издание. И бидна пејачка. Пееше во кафаната во Драчево, па во Маџари, потоа секоја среда имаше тезга во „Плејбој„ во Сингелиќ, па се редеа и и се изнаредија еден куп други. Се чувствуваше прекрасно во својата кафанска кариера. Но, таа отсекогаш беше амбициозна, па посака малку да се модернизира. Зеде да подучува работење на Интернет. И така додека една слободна вечер додека го гледаше Јанко како јаде мрсен бурек, слушна за нешто што се нарекува „блог„. Потоа во „Време„ ги прочита основите на блогерајот и си зададе себеси задача: Ќе станам блогерка! Си најде и подучувач, па си отвори блог. И почна да пишува. И пишуваше. И пишува. И... И се заборави од пишување. Се здоби со многу блог-пријатели. Обично тоа беа тестостеронџии, тинејџерки, студенти од Штул, љубители на турбофолк, пацери и сеирџии. И така таа стана блогер. И не само блогер, ами и предводник на блогосферата. Секако, на македонската.

КАКО ХУЛАХОПА МУ СЕ СКАРА НА ЕМИЛ

Си беше еден Емил. Си беше и еден ХулаХопа. Всушност родителите на ХулаХопа прво го беа направиле сина си, а потоа родителите на Емил го направија својот син. И така Емил и ХулаХопа егзистираа како индивидуи, кои никогаш не беа се сретнале. И еднаш се сретнаа со помош на медијатор. И така Емил и ХулаХопа почнаа да се дружат. Се правеа муабети, се јадеа пици, се слушаше музика. Еден ден кога Емил беше сиот распаметен, ХулаХопа реши да му се скара. Емил е збунет. Емил не го слушна она: Скар-скар-скар, навистина скар, ако се скараме, пак ќе се смириме, скар-скар-скар!

МИКИ И БАНАНАМЕН

Бананамен му беше прекар. Причината не беше бананата со која се истакнуваше насекаде, ами моќта што ја добиваше кога ќе изедеше нешто (а што беше тоа, никој не знаеше да каже). Знаеше и како да ги шмека жените, ама само во воздух, оти на дело некако имаше сомнително однесување, кое за некои не значи ништо, а за други е неприфатливо.
И така беше се возљубил во една мома. Фина, која го разбираше. Не бараше од него премногу, иако му беше постојана инспирација и поддршка во она што го прави. Се грижеше за него. Пред се за неговиот изглед. Не дозволуваше да шета низ градот како што ќе му текне, оти беше пристоен дечко. Не беше љубоморна, и покрај видливите кокетирања што напати ги правеше во нејзино присуство. Сепак, таа има јасна слика и знае со кого и со што си има работа.
Една вечер решија да одат на некаква збирштина. Некои од луѓето таму им беа познати, а сакаа и да се запознаат со други. Таму беше и Мики, позната кафанска певаљка, за која тој имаше слушано од други. Имаше некаква претстава за неа, но реалноста му удри шлаканица.
Откако се претставија, Мики, која беше дојдена со мажа си, му се насмевна благо, давајќи му знак дека и е задоволство што се запознале. Тогаш се разминаа и секој тргна по својот пат.
Почна да се пие, да се журка. Неоти, забавата беше нешто особено, ама колку да се каже, да се направи, да се напумпа, сепак наближува Нова година. По извесно време Мики стапи на сцена. Го зеде микрофонот и почна да пее.
Бананамен се изгази од смеење. Не му беше јасно како певаљкава може да биде толку глупа. Седеше на стол, налактен со левата рака на една пластична маса, додека со другата го држеше пивото. Воопшто не беше свесен кога започна нова песна. Таа му се приближи и почна да пее:

Onoga dana kad smo se sreli,
beše nam jasno ljubav smo hteli
I nikog nismo videli mi,
samo smo bili, samo smo bili ja i ti.

Zvao si me mala Liki,
A ja tebe samo Miki
Brojali smo poljupce
U minutu sto, sto, sto,
to Miki to oooooo!!!

Naidje tako to čudno doba,
kada se želi ljubav da proba
Naidju tako godine lude
Kad usne žele, kad usne žele da ljube.

Zvao si me mala Liki,
A ja tebe samo Miki
Brojali smo poljupce
U minutu sto, sto, sto,
to Miki to oooooo!!!

Život je lep i nema kraja,
pred nama vrata od samog raja.
I nikog nismo videli mi,
samo smo bili, samo smo bili ja i ti.

Zvao si me mala Liki,
A ja tebe samo Miki
Brojali smo poljupce
U minutu sto, sto, sto,
to Miki to oooooo!!!

За сето ова време тој ја гледаше збунето и не можеше да си повреува дека му се дигнал. На певаљката… Неговата мома дури тогаш поѓна да се смее, знаејќи дека кога ќе си одат дома ќе му биде срам да ја погледне, оти му се дигнал на Мики.

ЛОШ ФИЛМ СО РОМЧЕТО ОД ПРЕД ДИСКОТО

Најпрво седевме во “Порта”. Едно-две муабетчиња, по некоја пијачка. Ќе одиме во парк. Диско е вистинска работа, особено пред заминувањето на Билка во Лондон. Треба да се развеселиме, оти разделбите се тешки и тажни, а ние сме премногу “авангардни” за да си дозволиме солзи. И пред влезот еден куп луѓе. Вратарите ме препознаваат и не пропуштаат сите заедно. Мигот беше важен. Од левата страна стои момче со долга кадрава коса. Црномуресто. Ром. Зборува англиски. Сака да влезе внатре. Ама, овие не го пуштаат, зашто сфатиле дека се преправа оти е странец. До кога?

ЕСЕЈЏОУПИПИАЈЕНЏИ

Пред црковните порти ја чекав. Пушев цигара и гледав во излозите. Првиот со козметика, мал, никаков, ама велат дека се им било на природна база. Вториот со алва, касато, локум. Имаше и младоженци направени од марципан. Ги јаде ли некој тие две фигури од тортата? Ја земаш невестата и и ја одгризуваш левата цицка, или главата на младоженецот... Подолу во излогот Тинки-Винки и сите останати телетабиси. Па, елки, дедо Мраз, некакви ружи... До него, уште еден дуќан, за облека. Од оние со дрвени штици. Има квалитетни работи во него, ама не примаат картички.

Само што за последен пат потегнав од цигарата, се појави. Од далеку ми ги покажа забите - искрена насмевка. Да си кажам право, не чекав многу, токму за една цигара. И тргнавме. Ама, пред влезот моравме да застанеме. Ништо, пропадна нашиот план.

Броејќи ги мермерните квадрати, наредени долж патеката, се мислевме каде да одиме. Не ми беше кажала нешто за да не ми го „скрши филмот„. Ама, најсетне, ми кажа. Немаше повеќе филм. Иако не знаев, сепак почувствувам дека нешто нема, нешто недостасува.